संवाद:अमोल:"अरे बापरे! सुजय, हे काय तुझ्या अभ्यासाच्या टेबलावरचं चित्र? की पुस्तकांचं कुरुक्षेत्र?"

सुजय:"अरे अमोल, परीक्षेला आता फक्त दोन दिवस उरलेत ना, मग हे असं होणारच!"

अमोल:"दोन दिवसात कुरुक्षेत्र जिंकता येतं का? वर्षभर तू फक्त मैदानावरच बॅटिंग करत होतास ना?"सुजय:"थट्टा पुरे कर. आता रात्रभर जागून नोट्स काढतोय मी. तेवढ्यात समीर आला होता, म्हणला - 'तुला हवी ती मदत मी करतो'."

अमोल:"समीर? जो स्वतः गणिताच्या पेपरमध्ये शून्याचा शोध लावून आलाय? त्याच्या मदतीने तू फक्त शून्यापर्यंतच पोहोचशील."

सुजय:"जाऊ दे रे, मी माझं बघून घेईन. तू कशाला आला होतास?"

अमोल:"मी तर तुला गणिताची सुटलेली 'प्रमेये' द्यायला आलो होतो, पण तुझ्या टेबलावरची स्थिती पाहून वाटतंय, तुला आधी 'शांतता' या विषयाची गरज आहे!"
 
⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠
सुजय सध्या काय करत आहे?

संवाद:
अध्यक्ष:"आजच्या सभेचा विषय आहे - 'वाढते शहरीकरण'. कोणाला आपले मत मांडायचे आहे?"
सदानंद:"अध्यक्ष महोदय, सिमेंटच्या जंगलांनी माझ्या गावची हिरवी स्वप्ने गिळून टाकली आहेत. आता तिथे पक्ष्यांचा चिवचिवाट नाही, तर फक्त इंजिनांचा कर्कश आवाज ऐकू येतो."
नितीन:"पण सदानंदजी, प्रगती हवी असेल तर रस्ते आणि इमारती हव्यातच ना? विकासाची चाके चिखलात रुतून कशी चालतील?"
सदानंद:"विकासाची चाके धावण्यासाठी निसर्गाचा गळा घोटायचा का? तुमच्या त्या गुळगुळीत रस्त्यांवर धावताना मातीचा सुगंध हरवला आहे, याचे काय?"
अध्यक्ष:"थांबा! विकास आणि निसर्ग हे एकमेकांचे शत्रू नाहीत. गरज आहे ती 'शाश्वत' समन्वयाची. केवळ काँक्रीट ओतणे म्हणजे विकास नव्हे आणि केवळ जुन्यात अडकून पडणे म्हणजे प्रगती नव्हे."
नितीनच्या मते 'विकासाची चाके चिखलात रुतणे' या रूपकाचा अर्थ काय?